Groene emotie... droom en realiteit van MAD

Available translations: 

Ma Yansong en zijn filosofie over stad en natuur
 

In het zomernummer 2010 van het magazine AWM (Architecten Web Magazine), is een interview te lezen met de oprichter van het Chinese bureau MAD, Ma Yansong.
De visie van zijn bureau is dat natuur geïntegreerd moet worden in de architectuur, zoals in de Chinese architectuur in het verleden een sterke verbinding had met de natuur. Natuur ziet hij niet per sé als duurzaam of ecologisch, maar als een levenshouding om je met natuur te verbinden. Mensen horen net zo goed bij de natuur als het levend groen: "Alles staat met elkaar in verbinding."
Zo is Beijing, stelt Yansong,  in wezen opgebouwd met behulp van kunstmatig aanlegde rivieren en heuvels, een natuurlijk systeem met een nadrukkelijk beoogde culturele betekenis. Bij het bouwen in hoge dichtenheden is die verbinding met natuur alleen maar belangrijker geworden, als een van de grondslagen om de stad ook emotionele kwaliteiten te geven.
Zo heeft hij het Tienanmenplein voor een prijsvraag (Beijing 2050) omgewerkt van een lege plek tot een groen politiek centrum. Dit lijkt me een echte politiek daad én een welkome biotopische toevoeging aan de vervuilde Chinese hoofdstad.
Ma Yansong is geen groene architect, zijn ontwerpen kenmerken zich ook door andere verkenningen. Maar zijn pleidooi dat architecten zich veel meer zouden moeten richten op wat de gebruikers willen ipv tegemoet te komen aan de korte termijnwensen van de autoriteiten is hoopgevend. Zelf relativeert hij zijn inzet in de laatste zin van het interview: Je moet voorstellen blijven doen, het Chinese systeem is sterk.

Met name zijn duiding van het emotionele aspect van het integreren van natuur in de gebouwde omgeving is iets dat in Europa slechts impliciet wordt benoemd, blijkbaar is in de Chinese cultuur daarvoor gevoeliger.

Als we op de site van het bureau kijken naar de (niet gerealiseerde) projecten dan valt om dat ze een vervreemde mix zijn van een expressieve vloeiende vormentaal en (soms) levend groen die eerder hoort bij een iconische architectuur van een crisisloze wereld dan bij een houding die uitgaat van zorgvuldige omgang met grondstoffen.
Vooral het experiment onder leiding van MAD in 2008 om voor de Chinese stad Huaxi een nieuw centrum te ontwerpen, midden in de natuur, leverde op internet een storm aan verontwaardigde reacties op. De kritiek richtte zich om het niet integreren van de deelontwerpen en het verpesten van het landschap door de bombastisch architectuur.
Het ontwerp voor een gigantische skyscaper in de stad Chongqing (2009) maakt de wens duidelijk om groen en stad te mengen maar is kinderlijk naïef in de detaillering. Hoe op deze hoogtes het groen moet groeien tussen de verschoven vloeren is in het midden gelaten. Het idee doet denken aan de gerealiseerde Braziliaanse skyscrapers met gestapelde villa's met tuinen en zwembaden, maar de volwassen bomen tussen de vloeren van de Chongqingtoren lijken eerder een manifest dan een bouwbaar model. Het wachten is op reële opdrachten om het werkelijkheidsgehalte te testen.

 

 

 

 

 

 

Translation: Leora Rosner